Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν ταξιδέψει με αεροπλάνο. Η εμπειρία του να πετάς σαν τα πουλιά και να βλέπεις τη γη από διαφορετικό πρίσμα, περίεργα γεωμετρικά σχήματα να ορίζουν τους χώρους που πριν περπατούσες ,τα αυτοκίνητα να σχηματίζουν ουρές και να κινούνται σιγά-σιγά στους δρόμους όπως οι μακριές κάμπιες της άνοιξης περπατούν στα βουνά σέρνοντας πίσω τους το σώμα τους σαν αμαξοστοιχία, το σπίτι σου μία κουκίδα ,σαν το καπέλο μιας πινέζας μέσα σε ένα τεράστιο κουτί από αμέτρητες πολύχρωμες και διαφορετικές. Αντικρίζοντας την απέραντη θάλασσα, παραξενεύεσαι πώς αυτή η τεράστια υδάτινη λεκάνη που όταν κολυμπάς μέσα της φαντάζει σαν κάτι το αβυσσώδες, το τεράστιο και εσύ μέσα της ένα μικρό ψάρι,τώρα να κατέχει ένα κομμάτι του αμφιβληστροειδούς σου μέσα στο γιγάντιο πίνακα της επιφάνειας της γης! Είτε το αεροπλάνο ανεβαίνει προς άλλες σφαίρες είτε κρατά σταθερό ύψος στην ατμόσφαιρα, έρχεται στη σκέψη και στα χείλη ένα αγαπημένο τραγούδι που περιγράφει τα παραπάνω συναισθήματα. Το πιο σπουδαίο όμως συναίσθημα από όλα ,το πιο συνταρακτικό ,είναι όταν πετάς κάτω από τα μαύρα απειλητικά σύννεφα και μετά από λίγο από πάνω τους. Βροχή,μαβιά εικόνα,αστραπές, βροντές, φόβος από κάτω. Ηλιος,φως,ανακούφιση,αγαλλίαση από πάνω!
Πως αντιδρώ εγώ ο απλός άνθρωπος φιλοσοφώντας πάνω σε αυτό; Θλίβομαι μετά τη συννεφιά; Φοβάμαι τον κρότο της αστραπής και το σκοτάδι η σκέφτομαι πως απλά η φύση φοραει τα χειμωνιάτικα ρούχα της λιάζοντας τα καλοκαιρινά της για την επόμενη μέρα; Οπως και να το πεις,όπως να το σκεφτείς, ο Βασιλιάς Ηλιος είναι από πάνω. Το φως του αγκαλιάζει τα σύννεφα και αφού τα περιμένει να εκφραστούν,να ποτίσουν και να πλύνουν,τα διαλύει απλώνοντας πάνω τους τις ρόδινες, χρυσές ακτίνες του φωτίζοντας τα πάντα. Μου αρέσει η βροχή,την χαζεύω με τις ώρες. Μου αρέσει και η αστραπή γιατί την θεωρώ προϋπόθεση της. Υπάρχουν όμως συνάνθρωποί μας, που για τους δικούς τους λόγους την φοβούνται ή μάλλον τρέμουν το σκοτάδι, το κλειστό τοπίο, τη μοναξιά που τη συνοδεύουν.
Με όλη μου την αγάπη τους λέω: την ώρα που τους δαγκώνει την ψυχή αυτό το συναίσθημα, απλά να σκεφτούν πως μερικά μέτρα ψηλότερα από το μαύρο σύννεφο απλώνεται η καθαρότητα του φωτός, του ήλιου του Ηλιάτορα,του Θεού!